Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Πίτσα - παπουτσάκια... ελληνοϊταλική υπερπαραγωγή

Καλή σας μέρα! Tί όμορφη μέρα η σημερινή εδώ επάνω! Ηλιόλουστη, μ' ένα ελαφρύ αεράκι που περνά μέσα από τα φύλλα των δέντρων και τα κάνει να τραγουδούν χαρούμενα τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού! Ήλιος και δροσιά... το καλύτερο! Και μια που έχουμε έναν τόσο ωραίο καιρό...δεν πάμε και σ' ένα νόστιμο φαγητό γιατί η καθημερινότητά μας περιλαμβάνει κι αυτά!
Για να σκεφτούμε λίγο... όταν λέμε πίτσα... τί εννοούμε;;; Συνήθως, εννοούμε ένα γρήγορο φαγητό που μπορεί να έχει μεγάλες διαφορές στη νοστιμιά του αλλά και στην ποιότητά του. Όταν πρωτοπήγα στην Ιταλία, εντυπωσιάστηκα με την ποικιλία της γέμισης για πίτσα αλλά κι εκείνες τις υπέροχες, αφράτες πίτσες που είχαν μόνον ντομάτα και τυρί! Από τότε, τα χρόνια πέρασαν, εγώ άλλαξα, προχώρησα κι έμαθα να μαγειρεύω! Πάντα όμως πίστευα και πιστεύω ότι η κουζίνα είναι ο καθρέφτης της κουλτούρας, των βιωμάτων αλλά και των τοπικών προϊόντων του κάθε λαού! Γι αυτό πάντα γοητευόμουν από τις τοπικές σπεσιαλιτέ που "ζωγράφιζαν" με τον πιο άψογο τρόπο, μέσα από τη γεύση, την κάθε κοινωνία. Έχοντας αυτό κατά νου, κάποια στιγμή άρχισα να πειραματίζομαι με αυτό που, στην εποχή μας, αποκαλούμε "fusion" κουζίνα... τις μίξεις δηλαδή! Γιατί όχι; Εκεί πια αρχίζει η κουζίνα να γίνεται λίγο πιο ...προσωπική! Να δείχνει τον χαρακτήρα και τις συνήθειες του δημιουργού της, να είναι ο καθρέφτης της ψυχοσύνθεσής του, των γευστικών του προτιμήσεων και των συνηθειών του! 
Εκείνο το πρωί, ο πάγκος της κουζίνας φιλοξενούσε ψητές μελιτζάνες που αναπαύονταν ήδη μέσα στο ταψί και λίγο πιο κει... επάνω στα δύο μάτια της κουζίνας του εξοχικού, μια κατσαρόλα με κιμά που σιγόβραζε μαζί με όλα τα υπόλοιπα υλικά και μια άλλη κατσαρόλα έτοιμη να υποδεχθεί γάλα, βούτυρο κι αλεύρι που, όλα μαζί, θα μετατρέπονταν σε μια νοστιμότατη μπεσαμέλ.
Τα παπουτσάκια ετοιμάστηκαν κι έγιναν νοστιμότατα... όμως... όμως ένα μέρος κιμά περίσσεψε! Λίγο οι διακοπές, λίγο οι πολλές νοικοκυρές στην καλοκαιρινή κουζίνα, λίγο τα παραπάνω άτομα ...οι υπολογισμοί ...έπεσαν έξω! 
Ωστόσο, πρόβλημα δεν υπάρχει! Το ξέρουμε καλά, πια, έτσι δεν είναι; Ο κιμάς μπήκε στην κατάψυξη και μετά από δύο μέρες μια ιδέα πλανήθηκε στον αέρα! Γιατί όχι; Πίτσα (που ζητούσε η μικρή... να μην της χαλάσουμε χατήρι...) και ... ο κιμάς, αλλά και μερικές  οι μελιτζάνες, τυριά... όλα χόρευαν εκεί τριγύρω!!
Θέλετε να μάθετε το αποτέλεσμα;; Συνεχίστε το διάβασμα!!  Εγώ, ένα θα σας πω... απολαυστική, τυρένια, με τις φωτογραφίες να μην μπορούν να δείξουν την υπέρτατη νοστιμιά της ελληνοϊταλικής συμμαχίας! Ωραιότατη για μικρούς και μεγάλους για μεσημέρι, απόγευμα ή βράδυ αλλά και για έναν μπουφέ ή ένα φιλικό τραπέζι κομμένο σε τετράγωνα, μικρά ορεκτικά!!!
 ΥΛΙΚΑ
Για τη ζύμη
2/3 κούπας χλιαρό νερό
1 φακελάκι ξηρή μαγιά
2 φλ.τσ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1/2 κ.γλ. αλάτι
1 κ.γλ. ζάχαρη
1 κ.σ. ελαιόλαδο
Για την γέμιση
2 μέτριες μελιτζάνες φλάσκες σε φέτες, ψημένες στο φούρνο
350 γρ. ανάμικτα κίτρινα τυριά (μοτσαρέλα, ένταμ, γκούντα)
150 γρ. φέτα θρυμματισμένη (προαιρετικά)
5 κ.σ. ελαφρά συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας 
Για τον κιμά
250 γρ. κιμά
2 ντομάτες ξεφλουδισμένες και ψιλοκομμένες
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κόκκινη πιπεριά ψιλοκομμένη
4 κ.σ. ελαιόλαδο
1 πρέζα σκόρδο σε σκόνη
1 πρέζα ρίγανη
1 πρέζα ζάχαρη
1 πρέζα μπαχάρι
Αλάτι και πιπέρι 
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ετοιμάζουμε πρώτα τη ζύμη
Σε ένα μεγάλο μπολ, βάζουμε το αλεύρι, το ελαιόλαδο, το αλάτι, τη ζάχαρη, το χλιαρό νερό και τη μαγιά.
Ζυμώνουμε και σταδιακά έχουμε μια μαλακή ζύμη.
Την αλευρώνουμε την αφήνουμε σε ζεστό μέρος για 30-40 λεπτά ή μέχρι να φουσκώσει.
Ύστερα, την ανοίγουμε στο μέγεθος της λαμαρίνας φούρνου αφού έχουμε καλύψει τη λαμαρίνα με αντικολλητικό χαρτί (φωτογραφία). 
Ετοιμάζουμε τις μελιτζάνες
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου και στρώνουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί που το αλείφουμε με λίγο ελαιόλαδο.
Τοποθετούμε επάνω τις φέτες μελιτζάνας, πασπαλίζουμε με λίγο αλάτι και τις αφήνουμε να ψηθούν.
Μόλις ψηθούν από τη μια πλευρά, τις γυρίζουμε για να ψηθούν και από την άλλη.
Μετά τις βγάζουμε από το φούρνο και τις αφήνουμε στην άκρη.
Ετοιμάζουμε τον κιμά
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο και μόλις ζεσταθεί προσθέτουμε τον κιμά, το κρεμμύδι και την πιπεριά και τα σοτάρουμε για λίγο, ανακατεύοντας.
Ύστερα, προσθέτουμε τις ντομάτες, το σκόρδο, τη ρίγανη, τη ζάχαρη, το μπαχάρι, αλάτι και πιπέρι.
Ανακατεύουμε, ρίχνουμε 1 μεγάλο ποτήρι νερό και αφήνουμε τον κιμά να βράσει σε σιγανή προς μέτρια φωτιά για 20-25 λεπτά.
Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα εάν ο κιμάς δεν έχει μαλακώσει εντελώς γιατί θα ψηθεί και επάνω στη ζύμη (σαν πίτσα).
Μόλις έχουν απορροφηθεί τα υγρά του κιμά, τον αποσύρουμε από την εστία και τον αφήνουμε να κρυώσει εντελώς πριν τον στρώσουμε επάνω στην πίτσα.
Ετοιμάζουμε την πίτσα
Επάνω στην ήδη τοποθετημένη ζύμη - βάζη, απλώνουμε τον συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας.
Μετά, στρώνουμε τον κιμά, επάνω τοποθετούμε τις μελιτζάνες, πασπαλίζουμε με τα τριμμένα τυριά και τέλος ρίχνουμε τη θρυμματισμένη φέτα.
Βάζουμε στο φούρνο και ψήνουμε για 25-30 λεπτά ή μέχρι να ροδοκοκκινήσει η επιφάνεια της πίτσας και να ψηθεί η ζύμη από κάτω. 
Σερβίρουμε αμέσως και απολαμβάνουμε με κρύα μπύρα ή λευκό κρασάκι.
Η συγκεκριμένη πίτσα όταν είναι κρύα χάνει σε νοστιμιά γι αυτό και την επόμενη μέρα, εάν μείνει την ζεσταίνουμε λίγο πριν τη σερβίρουμε.

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Φανουρόπιτα Νο 2

Kαλημέρα σε όλη την αγαπημένη μου μπλογκογειτονιά! Παραδοσιακή ανάρτηση σήμερα γιατί τα ήθη και τα έθιμα πρέπει να τα θυμούνται οι παλιοί και να τα μαθαίνουν οι νέοι. Διαφορετικά πώς μπορεί να προχωρήσει ένα έθνος; 
Στις 27 Αυγούστου, αύριο δηλαδή, η εκκλησία μας τιμά τον Μεγαλομάρτυρα Άγιο Φανούριο, πολιούχο της Ρόδου.
Η ιστορική ύπαρξή του Αγ. Φανουρίου δεν ήταν γνωστή έως τον 14ο αιώνα, οπότε και βρέθηκε η εικόνα του σκάβοντας σε ερείπια κάποιου παλιού ναού έξω από τα τείχη, στο νησί της Ρόδου. Σύμφωνα με την εικόνα του, ο άγιος ήταν νεαρός στρατιώτης ο οποίος υπέστη 12 μαρτύρια. Η εικόνα του βρέθηκε ολοκάθαρη μέσα στα χώματα και υπήρχε επάνω επιγραφή "Άγιος Φανούριος". Από τη Ρόδο εξαπλώθηκε η λατρεία του πρώτα στην Κρήτη, όπου υπάρχουν τρία μοναστήρια προς τιμή του και μετά σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα! 
Ο Άγιος Φανούριος "συνδέθηκε" με την εύρεση χαμένων αντικειμένων παρετυμολογικά... Φανούριος είναι αυτός που ...φανερώνει! Πολλές φορές συνδέεται με την καλοτυχία ..."του φέγγει" λέει ο λαός για κάποιον που είναι τυχερός μια και ο Άγιος Φανούριο εικονίζεται σε εικόνες με ένα αναμμένο κερί στο χέρι. Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση η μητέρα του Αγίου ήταν αμαρτωλή, σκληρή και άπονη με τους φτωχούς και γι αυτό η φανουρόπιτα γίνεται για το "συγχώριο" της. Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πώς και γιατί ξεκίνησε το έθιμο της φανουρόπιτας που είναι μια λαδόπιτα, πάντα νηστίσιμη.  Γίνεται με 7, 9 ή 11 υλικά (αναφορά στους αντίστοιχους αριθμούς που θεωρούνταν από την αρχαιότητα ιεροί και με μαγικές αλλά και μαντικές ιδιότητες. Η πίτα "ευλογείται"  στην εκκλησία και μετά μοιράζεται στους πιστούς για να "συγχωρεθούν" οι αμαρτίες της μητέρας του αγίου.
Οι παλιές νοικοκυρές, την ώρα που έφτιαχναν τη φανουρόπιτα έλεγαν την παρακάτω ευχή:
"Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Ουράνιος Άρτος, ο της βρώσεως της μενούσης εις τον αιώνα πλουσιοπάροχος χορηγός, ο δοτήρ των αγαθών, ο δέ Ηλιού τροφήν αγεώργητον πηγάσας, η ελπίς των απηλπισμένων, η βοήθεια των αβοηθήτων και σωτηρία των ψυχών ημών.
Ευλόγησον τα δώρα ταύτα και τους ταύτα σοι προσκομίσαντας, εις δόξαν σήν και τιμήν του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Φανουρίου.
Παράσχου δέ, αγαθέ, τοις ευπρεπίσασι τους πλακούντας τούτους, πάντα τά εγκόσμια καί υπερκόσμια αγαθά σου.
Εύφρανον αυτούς εν χαρά μετά του προσώπου σου, δείξον αυτοίς οδούς προς σωτηρίαν. Τα αιτήματα τών καρδιών αυτών καί πάσαν τήν βουλήν αυτών ταχέως πλήρωσον, οδηγών αυτούς προς εργασίαν τών εντολών σου, ίνα διά παντός εν ευφροσύνη καί αγαλλιάσει
υμνώσι καί δοξάσωσι το πάντιμον καί μεγαλοπρεπές όνομά σου, πρεσβείαις της υπερευλογημένης Θεοτόκου, του αγίου ένδοξου νεομάρτυρος Φανουρίου, του Θαυματουργού, καί πάντων σου τών αγίων."
Πάμε όμως να δούμε τη συνταγή της φετινής φανουρόπιτας με 9 υλικά;
ΥΛΙΚΑ
350 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, κοσκινισμένο
150 γρ. αραβοσιτέλαιο
200 γρ. ζάχαρη
250 γρ. χυμό πορτοκαλιού
50 γρ. καρύδια ψιλοκομμένα
60 γρ. σταφίδες 
1 κ.γλ. σόδα φαγητού (σκόνη)
1 1/2 κ.γλ. κανέλα
1/2 κ.γλ. γαρίφαλο (σκόνη)
Για το πασπάλισμα
Ζάχαρη άχνη
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου.
Βάζουμε σε ένα μεγάλο μπολ το αραβοσιτέλαιο, τη ζάχαρη, το χυμό, τα ψιλοκομμένα καρύδια, τη σόδα, την κανέλα και το γαρίφαλο και ανακατεύουμε πολύ καλά με το σύρμα, μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Προσθέτουμε το μισό αλεύρι συνεχίζοντας το ανακάτεμα.
Ρίχνουμε τις σταφίδες μέσα στο υπόλοιπο αλεύρι και τις ανακατεύουμε.
Σταδιακά και πάντα ανακατεύοντας, ρίχνουμε και το υπόλοιπο αλεύρι (με τις σταφίδες) μέσα στο μίγμα του κέικ.
Μόλις το μίγμα ομογενοποιηθεί (είναι παχύρρευστο και όχι πάρα πολύ αραιό), αλείφουμε με αραβοσιτέλαιο ένα ταψάκι ή μια φόρμα με σούστα 22-24 εκατοστά και αδειάζουμε εκεί το μίγμα.
Βάζουμε στο φούρνο και ψήνουμε για 40-50 λεπτά ή μέχρι να δούμε ότι η φανουρόπιτά μας έχει ψηθεί (ελέγχουμε με τον ίδιο τρόπο όπως όλα τα κέικς).
Αφήνουμε να κρυώσει καλά και μετά πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη.
ΣΗΜ. Κι αν λατρεύετε το ταχίνι, ετοιμάστε μια φανουρόπιτα με ταχίνι με συνταγή που θα βρείτε ΕΔΩ. Είναι εξίσου νόστιμη και αφράτη με την ιδιαίτερη γεύση του ταχινιού. Όπως και να έχει όμως, με όποια συνταγή θέλετε ...σας παρακαλώ, κάντε το έθιμο, ειδικά αν έχετε παιδιά... γιατί αυτή είναι η κληρονομιά τους.
Και του χρόνου με υγεία! 

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Όταν το baking αντικατέστησε τη μαγιά...εμφανίστηκε μια χωριάτικη... κουλούρα!

Καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα! Πίσω στη βάση μας ξανά! Ξεκουραστήκαμε, ανανεωθήκαμε, θέλαμε κι άλλο αλλά δεν είχαμε (το ξαναείπαμε) και τώρα... εμπρός για την τελευταία εβδομάδα πριν την έναρξη των μαθημάτων (των δικών μου εννοώ όχι των σχολείων... μην αγχώνεστε)! Βέβαια, δεν λέω... ελπίζω με τη συμβολή του καιρού να έχουμε ακόμη μερικά σαββατοκυριακάτικα μπάνια! Γιατί, εδώ που τα λέμε, νωρίς είναι για να τα σταματήσουμε. Παλιότερα, όταν ζούσα μόνιμα στην Καβάλα, ήταν ο Οκτώβριος που σήμαινε το τέλος της παραλίας και του μπάνιου και όχι ο Αύγουστος!!! Αφού σας ευχηθώ... καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, λοιπόν, θα σας παρουσιάσω σήμερα, για αρχή μετά τις διακοπές ένα ...ιδιαίτερο ψωμάκι, που μας έκανε παρέα κάποια πρωινά στην βεράντα αγναντεύοντας τη θάλασσα!
Ένα ψωμάκι που μου θυμίζει κέικ αν και πιο ...ψωμένιο! Μια πρόταση του Στ. Παρλιάρου για ένα γρήγορο ψωμί πρωινού που με λίγες παραλλαγές (προσθήκη καλαμποκάλευρου και μαυροσούσαμου) έγινε μια μοναδική νοστιμιά! Μπήκε και σε φόρμα του κέικ κι έτσι έγινε μια μικρή κουλούρα που εξαφανίστηκε σε χρόνο ρεκόρ!! 
Αξίζει να το φτιάξουμε και να το καταναλώσουμε λίγο μετά που θα βγεί από το φούρνο. Τριφτό και νόστιμο, συνοδεύει το ίδιο καλά τόσο το πρωινό γάλα ή καφέ, με βούτυρο και μαρμελάδα ή μέλι όσο και την μεσημεριανή χωριάτικη σαλάτα.
Τί λέτε, το δοκιμάζουμε; Ελάτε... έχω και έτοιμο καφέ στην κουζίνα! Εξ άλλου, εκτός από το ψωμάκι αυτό έχουμε να ετοιμάσουμε και την αυριανή φανουρόπιτα!
ΥΛΙΚΑ
80 γρ. καλαμποκάλευρο
300 γρ. φαρίνα που φουσκώνει μόνη της
1 κ.γλ. baking powder
100 γρ. βούτυρο λιωμένο
125 γρ. γάλα
100 γρ. νερό
1 κ.γλ. ζάχαρη
1 κ.γλ. αλάτι
Για το άλειμμα
λίγο καλαμποκάλευρο
λίγο μαυροσούσαμο
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου.
Λιώνουμε το βούτυρο και το αφήνουμε να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου.
Βάζουμε τα δύο άλευρα, το μπέικιν, το λιωμένο βούτυρο, το γάλα, τη ζάχαρη, το αλάτι και τα 2/3 από το νερό και ζυμώνουμε τη ζύμη.
Σιγά σιγά, συνεχίζοντας το ζύμωμα προσθέτουμε και το υπόλοιπο νερό και ζυμώνουμε μέχρι να έχουμε μια μαλακή και ομοιογενή ζύμη.   
Αλείφουμε με λίγο βούτυρο μια φόρμα του κέικ με τρύπα στη μέση ή ένα ταψάκι.
Εάν η ζύμη κολλάει, αλευρώνουμε τα χέρια μας και την πλάθουμε σε μπαστούνι για να την βάλουμε σε μια φόρμα του κέικ με τρύπα στη μέση.
Εάν δεν θέλουμε μπορούμε να δώσουμε στη ζύμη στρογγυλό σχήμα και να τη βάλουμε σε ταψάκι.
Αλείφουμε το ψωμί μας με λίγο γάλα και το πασπαλίζουμε με λίγο καλαμποκάλευρο και λίγο μαυροσούσαμο (προαιρετικά).
Βάζουμε στο φούρνο και ψήνουμε για 25-30 λεπτά ή μέχρι να αποκτήσει ένα ωραίο χρυσόξανθο χρώμα.
Το ψωμάκι μας ταιριάζει ωραία τόσο με διάφορες σαλάτες όσο και με βούτυρο, μέλι, μαρμελάδα και μερέντα.
Πηγή: Γλυκές Αλχημείες, Ιούνιος 2014

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Πεπόνι και μάνγκο, εξωτική μαρμελάδα με λίγη ζάχαρη

Καλημέρα, καλημέρα!!! Κι έτσι πέρασαν ακόμα μια φορά οι διακοπές... μίνι αλλά διακοπές!! Αυτό ήταν... εχθές το απόγευμα γέμισα μάτια, ψυχή και νου με το υπέροχο θαλασσινό τοπίο του χωριού μου που, αν και, σχετικά κοντά ...άντε να βρεις χρόνο να το επισκεφθείς τον χειμώνα! 
Έτσι, ένα συννεφάκι θλίψης ήρθε και κάθισε δίπλα μου και ...με κάλυψε λίγο... όπως, εξάλλου, κάθε χρόνο την τελευταία μέρα των διακοπών! Γρήγορα όμως το συννεφάκι το έδιωξαν θετικές σκέψεις... πάλι καλά, μου είπα, ακόμα μια χρονιά απόλαυσες τις διακοπές σου! Είναι κι αυτό κάτι που πρέπει να το εκτιμούμε, έτσι δεν είναι;;;
Μ'αυτή τη σκέψη, λοιπόν, ο νους ηρέμησε, η καρδιά γέμισε καλοκαίρι κι ευχήθηκε "και του χρόνου με υγεία" και επανήλθε ξεκούραστη και κεφάτη στα καθημερινά. Τα σχέδια για τον ερχόμενο χειμώνα βγήκαν από το συρτάρι κι άρχισαν να επιζητούν ...να πραγματοποιηθούν. Ένα, ένα θα μπουν στη σειρά, από σήμερα κιόλας και θα πάρουν το δρόμο για να δουν το φως της μέρας! Παρ' όλα αυτά, "καλό χειμώνα" δεν θα σας ευχηθώ! Όχιιιι, αρνούμαι ακόμα... άντε το πολύ "καλό τέλος καλοκαιριού" ή "καλό φθινόπωρο"!! :)) 
Εεεεε, λίγο ακόμα καλοκαίρι μπορούμε να ευχαριστηθούμε... αν συμφωνεί και ο καιρός... βεβαίως, βεβαίως!!!
Μια που ξαναβρεθήκαμε σήμερα θέλω να σας γλυκάνω αλλά με μια πολύ ιδιαίτερη μαρμελάδα... 
Αγαπάμε το πεπόνι και η γλύκα του; Μας αρέσει το ...εξωτικό μάνγκο με κείνη τη νόστιμη δροσιά του και την γήινη επίγευσή του;; Θέλουμε μαρμελάδα αλλά με λίγη ζάχαρη κι αυτή καστανή; Αν οι απαντήσεις είναι θετικές ... τότε πάμε να δούμε την παρακάτω συνταγή που έχει όλο το άρωμα και τη γεύση των δύο φρούτων αλλά χωρίς πολλή ζάχαρη μια και τα σάκχαρά τους ...περισσεύουν!! Η λουίζα ή η βανίλια τους χαρίζει λίγο πιο έντονη προσωπικότητα και ο χυμός λεμονιού τα βοηθά να κρατήσουν το χρώμα τους αλλά και να δεχθούν μιαν ελαφρά οξύτητα που τα αναδεικνύει. Όσο για τη φυσική πηκτίνη ...αυτή συμβάλλει στο να "δέσει" γρήγορα η μαρμελάδα και να μείνει ατόφια η γεύση τους χωρίς πολύ βράσιμο!
Συμφωνούμε;;; Αν ναι... πάμε να διαβάσουμε τη συνταγή!!!
ΥΛΙΚΑ
500 γρ. πεπόνι (καθαρό βάρος)
400 γρ. ώριμο μάνγκο (καθαρό βάρος)
230-250 γρ. καστανή ζάχαρη
χυμό από 1 λεμόνι
2-3 φύλλα λουίζα ή 2 φακελάκια φυσική ζαχαροβανίλια vahiné
1 φακελάκι φυσική πηκτίνη φρούτων
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Πολτοποιούμε το πεπόνι και το μάνγκο και βάζουμε τον πολτό σε μια κατσαρόλα.
Αναμιγνύουμε την πηκτίνη με τη ζάχαρη και τη ζαχαροβανίλια (εάν βάλουμε βανίλια για άρωμα και όχι λουίζα) και τα προσθέτουμε στα φρούτα.
Εάν βάλουμε λουίζα προσθέτουμε τα φύλλα της και ανακατεύουμε.
Προσθέτουμε και τον χυμό λεμονιού.
Βράζουμε τη μαρμελάδα σε μέτρια φωτιά για 5-6 λεπτά και ελέγχουμε εάν έχει δέσει όσο θέλουμε, βάζοντας μια ποσότητα μαρμελάδας σε ένα πιατάκι.
Την αφήνουμε να κρυώσει λίγο και σέρνουμε ένα κουτάλι χωρίζοντας τη μαρμελάδα σε δύο μέρη. 
Εάν ενωθούν αυτά τα δύο μέρη, η μαρμελάδα θέλει κι άλλο δέσιμο.
Εάν μείνουν χωρισμένα, η μαρμελάδα είναι έτοιμη. 
Στο εσωτερικό του καπακιού των δύο βάζων τοποθετούμε ένα στρογγυλό κομμάτι αντικολλητικού χαρτιού που το έχουμε αλείψει με λίγο κονιάκ για καλύτερη συντήρηση.
Εάν είναι έτοιμη, αποσύρουμε από τη φωτιά και γεμίζουμε ζεστά, αποστειρωμένα βάζα που τα κλείνουμε καλά  και τα τοποθετούμε ανάποδα επάνω σε μια πετσέτα μέχρι να κρυώσουν.
Μετά το άνοιγμα η μαρμελάδα διατηρείται στο ψυγείο.
Καλή σας συνέχεια!!!

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Σπιτική μουστάρδα λευκού κρασιού... μια κίτρινη περιπέτεια

Καλή σας μέρα!!! Καλοκαίρι και ζέστη πάνε μαζί... κι οι παραλίες το ίδιο και τα μπάνια! Ας τα απολαύσουμε όσο ο μήνας προχωρά προς το τέλος του μια και είμαστε ήδη 2 μόνον μέρες πριν την μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου! 
Μια τέτοια μέρα, ηλιόλουστη και ζεστή πριν xxxx χρόνια ήρθε στον κόσμο ένα μωράκι, στρουμπουλό και όμορφο, με λιγοστό ξανθό μαλλάκι και φουσκωτά μαγουλάκια! Η αδερφούλα μου!! Για μένα ήσουν ένα πανέμορφο δώρο που λάτρεψα από την πρώτη κιόλας στιγμή!
Αδερφούλα μου, σου εύχομαι, λοιπόν, σήμερα μέσα από την καρδιά μου ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ!! Μακάρι όλα σου τα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα! Να σε χαιρόμαστε και να χαίρεσαι την οικογένειά σου! Και του χρόνου με υγεία και χαρά!
Και τώρα στην σημερινή μας διαφορετική συνταγή! Μια συνταγή για σπιτική μουστάρδα που την φτιάχνω εδώ και 3 χρόνια πολύ συχνά και μάλιστα με διαφορετικής "έντασης και ποιότητας" σκόνη μουστάρδας (απαλή ή καυτερή). Η συγκεκριμένη έγινε με δυνατή, καυτερή σκόνη μουστάρδας και αραιώθηκε με αλεύρι (όσο περισσότερο αραιώνεται με αλεύρι τόσο πιο άτονη γίνεται). 
Η σπιτική μουστάρδα είναι εύκολη! Πολύ εύκολη, θα έλεγα, αλλά θέλει να τη δοκιμάζουμε για να σταματήσουμε την προσθήκη υλικών στο σημείο που μας αρέσει η γεύση της.
Το ξέρετε ότι η πρώτη συνταγή μουστάρδας χάνεται στα βάθη των αιώνων; Σε Ινδικά και Σουμεριακά κείμενα η μουστάρδα εμφανίζεται από το 3000 πΧ.! Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τους σιναπόσπορους για να καρυκεύουν κρεατικά και ψάρια και αφού τους πολτοποιούσαν, τους ανακάτευαν με κρασί κι έφτιαχναν ένα είδος σάλτσας. Ήταν κάπου στον 6ο αιώνα, στην Βουργουνδία που έκανε την πρώτη της εμφάνιση. Αργότερα, τον 14ο αιώνα ο πάπας Ιωάννης είχε τέτοια λατρεία στη μουστάρδα που δημιούργησε τη θέση του μουσταρδιέρη. Προχωρώντας στον 16ο αιώνα βρίσκουμε την πρώτη μουστάρδα με ξύδι στη Νέα Ορλεάνη και γύρω στο 1630 στη Ντιζόν, όπου, σήμερα, υπάρχει και το αντίστοιχο μουσείο. Το 1866 ο Τζ. Κόλμαν, της γνωστής μάρκας μουστάρδας, διορίσθηκε επίσημος μουσταρδοποιός της βασίλισσας Βικτωρίας. Κάπου στον 18ο αιώνα εμφανίστηκε και η συνταγή της "δυνατής" μουστάρδας. 
Η μουστάρδα διαφοροποιείται ανάλογα με τους σπόρους που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή της. Από το σινάπι φτιάχνουμε τη λευκή και κίτρινη μουστάρδα, από το Brassica juncea την καφέ μουστάρδα και από το Β. Νιγρα την μαύρη μουστάρδα. Σήμερα οι ποικιλίες και οι γεύσεις μουστάρδας είναι πάρα πολλές κι έχουν εμπλουτιστεί με φρούτα, αρωματικά, μπαχαρικά, μέλι ακόμα και λικέρ!
Και με τη σημερινή ανάρτηση σας αφήνω για λίγες μέρες! 
Θα τα ξαναπούμε την Πέμπτη στις 21 του μηνός! 
Καλά να περνάτε και να προσέχετε!!!
ΥΛΙΚΑ για 170 γρ. μουστάρδα
3 κ.σ. σκόνη μουστάρδας
6 κ.σ. μηλόξιδο
3 κ.γλ. μέλι
4 κ.σ. απαλό ελαιόλαδο ή ηλιέλαιο
5 κ.σ. αλεύρι
4 κ.σ. λευκό κρασί
1-2 κ.σ. νερό
1/2 κ.γλ. αλάτι
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Βάζουμε τη σκόνη μουστάρδας και 1 κ.σ. αλεύρι σε ένα μπολ.
Προσθέτουμε 2 κ.σ. μηλόξιδο, 1 κ.γλ. μέλι, 2 κ.σ. ελαιόλαδο και το αλάτι.
Ανακατεύουμε με το σύρμα σιγά σιγά έως ότου ομογενοποιηθεί το μίγμα.
Προσθέτουμε σταδιακά (μία μία κουταλιά από το καθένα) και πάντα ανακατεύοντας το αλεύρι, το κρασί, το μέλι, το μηλόξιδο, το ελαιόλαδο.
Ανακατεύουμε καλά μέχρι να έχουμε ένα καλά ομογενοποιημένο μίγμα.
Εάν, όταν τελειώσουμε τα υλικά, το μίγμα μας είναι πηχτό, προσθέτουμε και 1-2 κ.σ. νερό και ανακατεύουμε και πάλι καλά.
Εάν, είναι αραιό, προσθέτουμε λίγο αλεύρι.
Όταν έχουμε μια μουστάρδα με την υφή της έτοιμης ή την υφή που θέλουμε τότε την βάζουμε σε αποστειρωμένο (όχι ζεστό) βάζο και την αφήνουμε στο ψυγείο για 24 ώρες, ώστε να "δέσουν" γεύσεις και αρώματα.
Όσο περνούν οι μέρες η γεύση της γίνεται πιο μεστή.
Διατηρείται στο ψυγείο για 2 μήνες σε καλά κλειστό γυάλινο βάζο.
TIPS
* Καλό είναι όταν αγοράσουμε την σκόνη μουστάρδας να γνωρίζουμε (εάν την αγοράσουμε από μπαχαράδικο έχουν πάνω από ένα είδος) εάν πρόκειται για δυνατή, απαλή ή όχι.
Αυτό επηρεάζει ΑΜΕΣΑ την ποσότητα άλευρου που θα προσθέσουμε για να την κάνουμε όπως θέλουμε.
Η δική μου σκόνη ήταν για καυτερή, δυνατή μουστάρδα κι έτσι πρόσθεσα αρκετό αλεύρι, ελαιόλαδο και μέλι για να την κάνω πιο απαλή.
* Επειδή η ποιότητα και η "δύναμη" της σκόνης μουστάρδας διαφέρει καλό είναι να προσθέτουμε σταδιακά τα υλικά (σιγά σιγά από κάθε ένα) και να δοκιμάζουμε για να πετύχουμε τη γεύση που θέλουμε και να σταματήσουμε να προσθέτουμε τα υλικά στο σημείο που αυτή η γεύση μας ικανοποιεί.
* Εάν θέλουμε η μουστάρδα μας να έχει ένα ιδιαίτερο άρωμα τότε αντικαθιστούμε το νερό με χυμό πορτοκαλιού και λίγο ξύσμα πορτοκαλιού (ή αντίστοιχα λεμονιού).
* Εάν αναμείξουμε αυτή τη μουστάρδα με μαγιονέζα (έτοιμη ή, ακόμα καλύτερα, σπιτική έχουμε ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα για να δώσουμε γεύση σε σαλάτες ή διάφορα σάντουιτς.
* Τέλος, προσθέτοντας στη μουστάρδα πιπέρι ή αρωματικά, όπως εστραγκόν, θυμάρι, δεντρολίβανο (γίνεται καταπληκτική) έχουμε μια ιδιαίτερη γεύση για ψητά ή μπιφτέκια.
Πηγές πληρφοριών: www.news.gr & ginorto.blogspot.com

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Γλυκό κουταλιού καρπούζι ή αλλιώς... το διάφανο γλυκό!

                        Η απίστευτη νοστιμιά της καρπουζόφλουδας
Καλημέρα και καλή εβδομάδα!!!
Αύγουστος, το καρπούζι στα καλύτερά του κι εγώ αβάσταχτα ερωτευμένη μαζί του (ευτυχώς όχι μόνον με το καρπούζι ... να το επισημάνω για να μην διαμαρτυρηθεί κάποιος ...και δικαιολογημένα εδώ που τα λέμε χαχαχα!!).
Είναι η εποχή που ποτέ από το τραπέζι δεν λείπει ο κατακόκκινος, γλυκός θησαυρός! Πάντα σαν φρούτο, πότε πότε σαν φρουτοποτό, άλλοτε σαν γρανίτα και τώρα σαν βανιλάτο γλυκό του κουταλιού παρέα με μερικά αμυγδαλάκια και μάλιστα η φλούδα του γιατί η δροσερή του καρδιά έγινε μια πεντανόστιμη μαρμελάδα (θα "σκάσει μύτη" κι αυτή)!
Το γλυκό του κουταλιού καρπούζι το γευόμουν από μικρή! Υπάρχει στη γευστική μου μνήμη καλά χαραγμένο αν και όχι πάντα τυλιγμένο με άρωμα και νοστιμιά! Οι περισσότεροι συγγενείς έφτιαχναν γλυκό καρπούζι και μάλιστα "τριφτό" σαν το κυδώνι δηλαδή! Άλλοι όμως έβαζαν βανίλια, άλλοι αμπαρόριζα, άλλοι κανέλα και υπήρχαν κι αυτοί που είτε έβαζαν ελάχιστο "άρωμα" είτε καθόλου και τότε... τότε, μου μύριζε!!! Μου μύριζε άσχημα αλλά ήταν κι αυτό μέρος του παιχνιδιού ή μάλλον του διαγωνισμού γευσιγνωσίας του συγκεκριμένου γλυκού. 
Εκείνη την εποχή οι επισκέψεις μεταξύ συγγενών ήταν όχι απλώς ένα συνηθισμένο γεγονός αλλά ένα επιβεβλημένο γεγονός. Ένας καθιερωμένος τρόπος ένδειξης ενδιαφέροντος και αγάπης αλλά κι ο πιο συνηθισμένος τρόπος εορτασμού των ονομαστικών γιορτών. Θυμάμαι ακόμη, σαλόνια γεμάτα κόσμο που συζητά, γελά, διαφωνεί αλλά σε χαμηλούς τόνους πάντα, σχολιάζει. Εμείς τα παιδιά να τρέχουμε από το ένα δωμάτιο στο άλλο και να μαζευόμαστε συνήθως σε κάποια ευρύχωρη κουζίνα όπου μας σέρβιραν διάφορα καλούδια! Ανάμεσα σ'αυτά το γλυκά, αυτό του κουταλιού ήταν απαραίτητο... δεν θυμάμαι πάστες ή σοκολάτα (πέρα από τα κεράσματα σε ασημί, χρυσό ή ροζ χαρτάκι! Θυμάμαι όμως ρεβανί, καρυδόπιτες, μπακλαβάδες και άλλα αυτού του τύπου. Το γλυκό του κουταλιού όμως ήταν πάντα παρών. Κι έτσι δοκίμαζες... αναγκαστικά!! Έτσι έκανα πάρα πολλά χρόνια να φτιάξω γλυκό κεράσι (πόσο χάλια ήταν αυτό που δοκίμαζα κάθε χρόνο από μια αγαπημένη, κατά τα άλλα, συγγενή)!! -:)
Το ίδιο γινόταν και με το γλυκό καρπούζι! Άλλοτε πιο καλό, άλλοτε λιγότερο καλό αλλά πάντα το δοκίμαζα! -:) Όταν το έφτιαχνε όμως η γιαγιά... μοσχοβολούσε βανίλια, αμπαρόριζα και μερικές φορές κανέλα! Ήξερε "το βιος" της... όπως έλεγε... δεν έτρωγα τίποτε (ή σχεδόν) που να μην έχει έντονο άρωμα... να μην μοσχοβολάει δηλαδή (εδώ που τα λέμε... ακόμη το έχω το κουσούρι!)!
 ΥΛΙΚΑ
1 κιλό από το άσπρο μέρος της φλούδας του καρπουζιού χοντροτριμμένη
950 γρ. ζάχαρη
1 λίτρο νερό
2 ή 3 φακελάκια ζαχαροβανίλια Vahiné ( σκόνη φυσικής βανίλιας)
χυμό από 2 λεμόνια
20-25 αμυγδαλάκια χωρίς τη φλούδα τους 
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Καθαρίζουμε το πράσινο μέρος της φλούδας και το κόκκινο του καρπουζιού και αφήνουμε μόνον το άσπρο μέρος.
Το τρίβουμε στον χοντρό τρίφτη ή το κόβουμε σε λωρίδες μικρές με ένα ψαλίδι κουζίνας.
Το βάζουμε με νερό σε κατσαρόλα και το βράζουμε σε σιγανή φωτιά για 7-8 λεπτά ή μέχρι να γίνει πιο ανοιχτόχρωμο (όχι να γίνει διαφανές).
Το στραγγίζουμε και το βάζουμε σε ταψάκι.
Το αφήνουμε στον ήλιο σκεπασμένο με τούλι για 2 ώρες.
Βάζουμε το νερό με τη ζάχαρη σε μια κατσαρόλα και αφήνουμε να βράσει το σιρόπι για 10 λεπτά.
Προσθέτουμε το χυμό από το ένα λεμόνι και τα τριμένο καρπούζι.
Αφήνουμε το γλυκό να βράσει σε χαμηλή προς μέτρια φωτιά μέχρι να δούμε ότι το σιρόπι έχει δέσει.
Προσθέτουμε το χυμό του άλλου λεμονιού, τα αμύγδαλα και τα φακελάκια ζαχαροβανίλιας και αφήνουμε το γλυκό να βράσει για άλλα 7-8 λεπτά.
Ελέγχουμε το "δέσιμο" του γλυκού, παίρνοντας λίγο από το σιρόπι και στάζοντας σταγόνες σε ένα κρύο πιατάκι ή βάζουμε το σιρόπι σε ένα πιατάκι και το αφήνουμε για λίγο να κρυώσει.
Εάν το σιρόπι έχει δέσει, αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και γεμίζουμε ζεστά, αποστειρωμένα βάζα που τα τοποθετούμε ανάποδα επάνω σε πετσέτα μέχρι να κρυώσουν.

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Νηστίσιμο κριθαρότο φούρνου...ωδή στο κριθαράκι

Καλή σας μέρα! Ο Αύγουστος είναι ήδη μια πραγματικότητα και είμαστε πια μιαν αναπνοή από τη μεγάλη γιορτή της Παναγίας! Έχοντας, λοιπόν, κατά νου ότι πάρα πολλοί ανάμεσά μας νηστεύουν θα μιλήσουμε σήμερα για μια νοστιμιά που έχει σαν αρχή της ένα ταπεινό ζυμαρικό... το κριθαράκι! Το κριθαράκι ή μανέστρα (όπως το έλεγεο παππούς μου) δεν είναι μόνον για το γκιουβέτσι, ούτε μόνον φάρμακο για το ...στομάχι! Στις μέρες μας το κριθαράκι μπορεί να γίνει βάση για ένα εξαιρετικό κριθαρότο, μαγειρεμένο στο φούρνο ή σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι ακριβώς όπως και το ριζότο. Δεν έχει τίποτε να ζηλέψει να κι έχει να προσφέρει απλόχερα νοστιμιά! Το κριθαράκι, έκανε μια εντυπωσιακή είσοδο στις κουζίνες των σεφ και μη, και συνοδεύει πια περήφανα κρέας, θαλασσινά και πουλερικά. Παντρεύεται τέλεια με λαχανικά, κρέμα γάλακτος και τυριά.
Το σημερινό κριθαρότο είναι μια ιδιαίτερη λιχουδιά, ελαφριά και νηστίσιμη που δεν θα απαιτήσει πολύ από τον χρόνο σας αν και ψήνεται στον φούρνο χωρίς αυτό να σημαίνει (επαναλαμβάνω) ότι δεν μπορούμε να το φτιάξουμε σε αντικολλητικό τηγάνι ή κατσαρόλα αν βιαζόμαστε!
Οι φρέσκες, καλοκαιρινές ντομάτες μαζί με την πικάντικη γεύση των λιαστών το απογειώνουν. Τα μανιτάρια του χαρίζουν μια πιο γήινη και μεστή γεύση κι αν, κάπου εκεί, τρυπώσουν και μανιτάρια πορτσίνι (εγώ τα "θυσίασα" γιατί έπρεπε να κατέβω στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για να τα αγοράσω) τότε το κριθαρότο χαράσσεται για τα καλά στη γευστική μας μνήμη!
Δοκιμάστε το και θα καταλάβετε τί εννοώ! Δοκιμάστε το με όποια μανιτάρια θέλετε... λευκά μικρά, πορτομπέλο, πλευρώτους, πορτσίνι ...είμαι σίγουρη ότι θα το υιοθετήσετε και φυσικά όχι μόνον για τις περιόδους της νηστείας αλλά για κάθε φορά που θα θέλετε ένα πιάτο με διπλή προσωπικότητα... gourmed και comfort ταυτόχρονα. Κι αν το πασπαλίσετε και με λίγη ελληνική παρμεζάνα (δοκιμάστε τη Μετσοβάνα θα ενθουσιαστείτε) ή το αγαπημένο μου ελληνικό πεκορίνο Αμφιλοχίας τότε έχετε μπροστά σας ένα πιάτο που θα το λατρέψετε!
ΥΛΙΚΑ
250 γρ. κριθαράκι μέτριο
2 μεγάλες ώριμες ντομάτες ξεφλουδισμένες και ψιλοκομμένες
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 κόκκινη πιπεριά ψιλοκομμένη
5 φέτες λιαστής ντομάτας σε κομματάκια
100 ml ροζέ κρασί
250 γρ. μανιτάρια σε φέτες (κονσέρβας, κατεψυγμένα ή φρέσκα)*
Αλάτι και πιπέρι
1 πρέζα ζάχαρη
1 πρέζα ρίγανη
5 κ.σ. ελαιόλαδο + 2 κ.σ. λάδι από τις λιαστές ντομάτες
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου.
Βάζουμε σε αντικολλητικό τηγάνι το μισό ελαιόλαδο και μόλις ζεσταθεί προσθέτουμε το κρεμμύδι και την πιπεριά.
Αφήνουμε να σοταριστούν λίγο και μετά προσθέτουμε το κριθαράκι.
Σοτάρουμε το κριθαράκι μέχρι να δούμε ότι έγινε λίγο πιο καστανό.
Αδειάζουμε το κριθαράκι με τα λαχανικά στο ταψί.
Στο αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε το υπόλοιπο ελαιόλαδο και μόλις ζεσταθεί ρίχνουμε τα μανιτάρια και τα αφήνουμε να σοταριστούν για μερικά λεπτά μέχρις ότου μαραθούν ελαφρώς.
Σβήνουμε με το κρασί και ρίχνουμε τις ψιλοκομμένες ντομάτες.
Αφήνουμε να πάρουν μια βράση και προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι, τη ζάχαρη και ρίγανη.
Προσθέτουμε και το μίγμα αυτό στο ταψί, πάνω από το κριθαράκι και ανακατεύουμε καλά.
Προσθέτουμε 300 ml νερό ή ζωμό λαχανικών, καλύπτουμε με αλουμινόχαρτο και βάζουμε στο φούρνο.
Ψήνουμε για 40-50 λεπτά ή μέχρι να δούμε, δοκιμάζοντας, ότι το κριθαράκι είναι έτοιμο.
Να περάσετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!! :)

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Καγιανάς με πιπεριές και λουκάνικα

Καλημέρα, καλημέρα!! Είπαμε Αύγουστος... όσο λιγότερη ώρα στην κουζίνα τόσο το καλύτερο! Εξάλλου, το καλοκαίρι μπήκε στην τελική του ευθεία, οπότε όσο προλαβαίνουμε ακόμα κι όσο μας το επιτρέπει ο καιρός ...ας το απολαύσουμε!!! Για σήμερα, ένα γρήγορο κι αγαπημένο φαγητό! Ένα φαγητό που, αν και, μοιάζει με τα αυγά στραπατσάδα, έχει βασικές διαφορές! Το ένα έχει τυρί, το άλλο ντομάτες. Παρά τις όποιες, όμως, διαφορές ή ομοιότητες ένα είναι σίγουρο... και τα δύο είναι πιάτα τόσο γρήγορα όσο και νόστιμα. Ειδικότερα, ο καγιανάς είναι ένα πιάτο που το αγαπώ πολύ γιατί μου φέρνει θύμησες παλιές... από τότε που ήμουν παιδούλα και πήγαινα στην συγκάτοικό μας να παίξω με την κόρη της! Μας έφτιαχνε, λοιπόν, συχνά πυκνά καγιανά και μάλιστα με λουκάνικα γιατί ο άντρας της είχε αλλαντοπωλείο... ναι, πουλούσε μόνον αλλαντικά αλλά ...του κόσμου τα αλλαντικά!!! Θυμάμαι να κοιτάζω εκστασιασμένη (εμείς τρώγαμε λίγα αλλαντικά και πάντα σχολαστικά διαλεγμένα για ευνόητους λόγους) το πλήθος των αλλαντικών που βρίσκονταν στα ράφια του μαγαζιού! Θυμάμαι να σηκώνω το κεφάλι και να ατενίζω εντυπωσιασμένη τα λουκάνικα που κρέμοντας από ειδικές "κρεμάστρες - τσιγκέλια" από την οροφή του μαγαζιού! 
Όταν, λοιπόν, η πιπεριά (πάντα έβαζε πιπεριά η γλυκιά ...κυρία Πόπη) έμπαινε στο τηγάνι και μετά λουζόταν με την ντομάτα, το δωμάτιο γέμιζε αρώματα! Κι ύστερα τα αυγά και το λουκάνικο κομμένο σε ροδέλες (σχεδόν κάθε φορά κι άλλο είδος λουκάνικου πότε τύπου Φρανκφούρτης, πότε χωριάτικο, πότε με πράσο, πότε με πορτοκάλι και ενίοτε ιδιαίτερα αρωματικό και πικάντικο) πηδούσαν ταυτόχρονα μέσα στο τηγάνι... η προσμονή της λιχουδιάς γινόταν ...μαρτυρική. Το άρωμα σου έσπαζε τη μύτη, το άδειο πιάτο γέμιζε και το κουτάλι (πάντα μας σερβίριζε τον καγιανά με κουτάλι σούπας κι απορούσα γιατί... εμείς στο σπίτι τον σερβίραμε με πηρούνι!!) άρχιζε τις διαδρομές πιάτο-στόμα, στόμα-πιάτο χωρίς σταματημό μέχρι που και το τελευταίο ίχνος εξαφανιζόταν!! Κι ακόμα και τότε, μια μπουκιά ζυμωτού ψωμιού "καθάριζε" τα υπολείμματα από το πιάτο!! ΤΕΛΕΙΟΣ!!! Το χαβιάρι, ο αστακός και οι άλλες λιχουδιές υψηλού επιπέδου ωχριούσαν μπροστά στη νοστιμιά του καγιανά!! 
Ταξιδεύοντας πίσω στον χρόνο κι αποφεύγοντας το μαγείρεμα για πολλή ώρα λόγω εποχής και ζέστης σας φιλεύω σήμερα... καγιανά με πιπεριές και λουκάνικα, τώρα που οι ντομάτες είναι στα καλύτερά τους!! -:)
ΥΛΙΚΑ για 1 άτομο
2-3 αυγά ελαφρά χτυπημένα
2 μέτριες ντομάτες ώριμες ξεφλουδισμένες και ψιλοκομμένες
1 πιπεριά πράσινη κέρατο σε ροδέλες
2 λουκάνικα τύπο Φρανκφούρτης, βρασμένα και κομμένα σε ροδέλες
1 πρέζα σκόρδο σε σκόνη ή μια σκελίδα σκόρδο ολόκληρη 
3-4 κ.σ. ελαιόλαδο
Αλάτι και πιπέρι
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Βάζουμε την πιπεριά να μαραθεί για λίγο και προσθέτουμε την ψιλοκομμένη ντομάτα. 
Αφήνουμε να πάρει μια ή δύο βράσεις η σάλτσα και μετά προσθέτουμε το σκόρδο, τα αυγά και το λουκάνικο.
Αφήνουμε τα αυγά να ψηθούν και να πήξουν, ανακατεύοντας συχνά με ξύλινη κουτάλα, για να μην καεί ο καγιανάς.
Μόλις ψηθεί καλά αλλά χωρίς να χάσει εντελώς τα υγρά του, το σερβίρουμε σε πιάτο και τον απολαμβάνουμε με ρόκα σαλάτα, λίγο κατσικίσιο τυρί και ζυμωτό ψωμί!
Κι αν θέλουμε τον καγιανά για μεζεδάκι... είναι πρώτης τάξεως σερβιρισμένος επάνω σε φρυγανισμένη φέτα ψωμιού ή σαν γέμιση σε ψητή πατάτα ή μανιτάρι πορτομπέλο!
Καλή σας μέρα!! -:))
 

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Κέικ με ροδάκινα και κεράσια...πιο αφράτο δεν γίνεται!

Καλή και νόστιμη εβδομάδα να έχουμε, χωρίς βροχές αλλά και χωρίς καύσωνα!!! (Ο άπληστος ο άνθρωπος φαίνεται!!! χαχαχα:)
Πίτα, τάρτα ή κέικ με ροδάκινα;; Προσωπικά θα το χαρακτήριζα κέικ και μάλιστα κέικ αφράτο και ελαφρά υγρό. Απόλυτα υγιεινό, εύκολο, γρήγορο, με την υπογραφή του Άκη Πετρετζίκη και τη δική μου εκτέλεση χωρίς να αλλάξω τίποτε παρά μόνον να μετατρέψω τα φλιτζάνια που χρησιμοποιούνται σαν μονάδα μέτρησης σε γραμμάρια για να είναι πιο εύκολη η συνταγή ακόμα και από τους πιο αρχάριους!
Ένα κέικ που μόλις το είδα το αγάπησα! Υγιεινό, με ελάχιστα υλικά και πολύ, μα πολύ φρουτένιο!!! Όταν κατέφθασαν και τα αποξηραμένα κεράσια, δώρο από την Αμερική το τοπίο συμπληρώθηκε και το πράγμα πήγαινε μόνο του στην ... κουζίνα!!!
Πάμε να δούμε πώς γίνεται; Μη βιαστείτε να πείτε άλλο ένα κέικ με φρούτα ...όχι δεν ανήκει στην κατηγορία "ακόμα-ένα-κέικ"! Αυτό το κέικ είναι μόνο του μια ...κατηγορία του τύπου "το-πιο-αφράτο- κέικ- του-κόσμου!!!". 
Η πρώτη μπουκιά σε ...καθηλώνει με τη νοστιμιά και το άρωμα που αναδύεται!! Ροδακινοάρωμα στο φουλ! Και μετά έρχεται η σχεδόν ...αέρινη αφρατάδα... μέχρι να το δαγκώσεις... εξαφανίζεται!!! Με γάλα για πρωινό, με καφέ για πρωινό και απογευματινό, με παγωτό βανίλια ή καϊμάκι για γλυκό!! Αλλά δεν αξίζει να σας καθυστερώ περισσότερο... πάμε γρήγορα στη συνταγή!!!
ΥΛΙΚΑ για ένα ταψάκι 30Χ30
40 γρ. βούτυρο (ή μαργαρίνη για νηστήσιμο)
3 κ.σ. ηλιέλαιο
190 γρ. φαρίνα που φουσκώνει μόνη της (λευκή ή ολικής άλεσης)
1 κ.γλ. κοφτό μπέικιν πάουντερ
1/2 κ.γλ. αλάτι
250 γρ. γάλα με λίγα λιπαρά (ή γάλα καρύδας / αμυγδάλου / σόγιας για να έχουμε ένα κέικ νηστήσιμο)
110 γρ. ζάχαρη άσπρη (ή 120 γρ. καστανή)
2 καψουλάκια βανιλίνης
1 πρέζα κανέλα (προαιρετικά)
3 ώριμα μέτρια ροδάκινα σε φέτες
80 -100 γρ. αποξηραμένα κεράσια (ή cranberries)
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου.
Βάζουμε το βούτυρο και το ηλιέλαιο στο ταψί και βάζουμε το ταψί στο φούρνο για 5-7 λεπτά. 
Σε ένα μπολ, ανακατεύουμε τη φαρίνα, το μπέικιν, το αλάτι, τη ζάχαρη, τη βανιλίνη και την κανέλα (αν βάλουμε).
Προσθέτουμε το γάλα και ανακατεύουμε καλά.
Βγάζουμε το ταψί από το φούρνο και ρίχνουμε το λιωμένο, καυτό βούτυρο και ηλιέλαιο μέσα στο μίγμα μας.
Ανακατεύουμε καλά και το ξαναρίχνουμε γρήγορα στο ταψί.
Στο σημείο αυτό βλέπουμε ότι το μίγμα έχει κάνει μια λεπτή κρούστα στα τοιχώματα του ταψιού επειδή αυτό ήταν καυτό.
Προσθέτουμε από πάνω τα ροδάκινα και τα αποξηραμένα κεράσια.
Βάζουμε στο φούρνο και αφήνουμε το κέικ να ψηθεί για 45-55 λεπτά και να πάρει ένα ωραίο χρώμα η επιφάνειά του.
Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει λίγο και μετά το κόβουμε σε κομμάτια ή το σερβίρουμε με κουτάλι από το ταψί σε μπολ.
Συνοδεύουμε με καφέ, γάλα, κρύο τσάι, παγωτό βανίλια ή καϊμάκι!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...